Kościół katolicki wierzy, że świętość jest powołaniem każdego chrześcijanina. Na przestrzeni wieków Pan ukazywał światu ludzi, którzy swoim życiem szczególnie wyraziście świadczyli o wierze, miłości i wierności Chrystusowi. Aby pomóc wiernym poznać ich przykład i zwracać się do nich w modlitwie, Kościół prowadzi proces beatyfikacji i kanonizacji.

Beatyfikacja to oficjalne uznanie, że ktoś żył świętym życiem i teraz przebywa z Bogiem. Po beatyfikacji otrzymuje tytuł «Błogosławiony», a jego kult jest dozwolony w określonych diecezjach, krajach, wspólnotach zakonnych lub tam, gdzie jego życie i posługa były szczególnie znaczące.

Zwykle beatyfikację poprzedza dokładne zbadanie życia kandydata, jego chrześcijańskich cnót oraz świadectw o cudzie, który dokonał się za jego modlitewnym wstawiennictwem. Jeśli ktoś poniósł śmierć męczeńską za wiarę, uznanie cudu do beatyfikacji z reguły nie jest wymagane.

Kolejnym etapem jest kanonizacja. Jest to uroczyste ogłoszenie przez papieża, że dana osoba jest święta i może być czczona w całym Kościele katolickim. Po kanonizacji imię świętego zostaje wpisane do kościelnych wykazów świętych, a wierni na całym świecie mogą zwracać się do niego w modlitwie i prosić o jego wstawiennictwo.

Ważne jest zrozumienie, że Kościół nie czyni człowieka świętym. Świętość jest darem łaski Bożej. Podczas beatyfikacji i kanonizacji Kościół jedynie po długim i starannym badaniu potwierdza, że osoba ta już przebywa w chwale niebieskiej i może służyć za przykład dla wszystkich wiernych.

Czcząc świętych, katolicy nie adorują ich. Adoracja należy się wyłącznie Bogu - Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Świętych natomiast czcimy jako naszych starszych braci i siostry w wierze, którzy swoim przykładem inspirują nas do życia chrześcijańskiego i modlą się za nami przed Panem.

Jak przypomina Pismo Święte:

«Świętymi bądźcie, bo Ja jestem święty» (1 Piotra 1:16).

Właśnie do tej świętości Pan wzywa każdego z nas.