Oprócz okresów liturgicznych, które mają jasno wyrażoną własną specyfikę (Wielki Post, Okres Wielkanocny, Adwent, Okres Narodzenia Pańskiego), w skład roku liturgicznego wchodzi jeszcze 33 lub 34 tygodnie, kiedy nie wspomina się w sposób szczególny żadnej tajemnicy z życia Chrystusa, lecz wspomina się misterium naszego Zbawienia w całej jego pełni. Okres ten nazywa się «Okresem Zwykłym». Właściwym mu kolorem szat liturgicznych jest zielony.

Okres Zwykły rozpoczyna się w poniedziałek po niedzieli Chrztu Pańskiego (pierwsza niedziela po 6 stycznia) i trwa aż do wtorku przed Środą Popielcową, która rozpoczyna Wielki Post. Następnie trwa on od poniedziałku po Pięćdziesiątnicy i kończy się przed I Nieszporami I Niedzieli Adwentu.

Podczas Mszy we wszystkie dni powszednie Okresu Zwykłego (z wyjątkiem świąt i wspomnień świętych) używa się tekstów modlitw z tej niedzieli, która rozpoczyna dany tydzień.

Niedziele Okresu Zwykłego nie wyróżniają się niczym szczególnym i w pełni zachowują swój pierwotny charakter «małej Paschy». Każda z nich zakłada celebrację Zmartwychwstania Pańskiego.

We współczesnym Mszale Rzymskim na te niedziele przewidziano 8 wariantów prefacji, z których pierwszy jest poświęcony «cudownej mocy misterium paschalnego», a pozostałe ukazują jego wewnętrzną treść i skutki.

Stół słowa Bożego w Okresie Zwykłym jest dość urozmaicony. Cykl czytań niedzielnych występuje w trzech wariantach (A – B – C), które następują kolejno po sobie wraz z początkiem nowego roku liturgicznego (w pierwszą niedzielę Adwentu). W roku A czyta się Ewangelię według św. Mateusza, w roku B – Ewangelię według św. Marka, w roku C – Ewangelię według św. Łukasza. Oprócz Ewangelii podczas Mszy niedzielnej przewidziane są jeszcze dwa czytania, przy czym czytanie ze Starego Testamentu jest zharmonizowane z treścią Ewangelii danego dnia, a drugie czytanie z listów apostolskich ma charakter pouczający. Niedzielne modlitwy liturgiczne (kolekta, nad darami, po Komunii) zostały w większości przejęte z Mszału Trydenckiego do współczesnego wydania Mszału Rzymskiego bez żadnych zmian. Niektóre zostały zmienione, a pojedyncze – napisane na nowo.

Dwie niedziele Okresu Zwykłego mają szczególny charakter, ponieważ przewidziane są w nich uroczystości: w pierwszą niedzielę po Pięćdziesiątnicy – uroczystość Trójcy Przenajświętszej; w ostatnią, 34. niedzielę Okresu Zwykłego – uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata.

Zdaniem wielu liturgistów to właśnie niedziele zwykłe pełniej niż inne wyrażają tajemnicę paschalną, jak również tajemnicę życia Chrystusa w ogóle, właśnie dzięki swej «neutralności», wolności od jednego określonego punktu widzenia, co jest na przykład właściwe niedzielom Adwentu lub Wielkiego Postu.

Materiał zaczerpnięto ze strony Syberyjskiej Gazety Katolickiej