W Dziejach Apostolskich święty Paweł mówi:

«Bóg... nie mieszka w świątyniach zbudowanych ręką ludzką» (Dz 17,24).

Czasami pojawia się pytanie: czy katolicka wiara w rzeczywistą obecność Jezusa Chrystusa w Eucharystii, która jest przechowywana w tabernakulum, nie stoi w sprzeczności z tymi słowami?

Odpowiedź brzmi: nie.

Zwracając się do mieszkańców Aten, apostoł Paweł mówił o świątyniach pogańskich, w których ludzie wierzyli, że bóstwa zamieszkują w posągach uczynionych ludzkimi rękami. Paweł wyjaśnia, że prawdziwy Bóg nie jest ograniczony żadnym miejscem i nie zależy od wizerunków wykonanych ręką człowieka. Pan jest Stwórcą nieba i ziemi i jest obecny wszędzie.

Kościół katolicki wyznaje właśnie tę prawdę. Boga nie można zamknąć w murach świątyni, ponieważ jest wszechobecny. Jednak w swojej miłości Chrystus zechciał w szczególny sposób pozostać ze swoim Kościołem w sakramencie Eucharystii.

Po konsekracji chleba i wina podczas Mszy Świętej Jezus Chrystus jest prawdziwie, rzeczywiście i substancjalnie obecny pod postaciami chleba i wina. Dlatego Najświętszy Sakrament jest z czcią przechowywany w tabernakulum, aby wierni mogli adorować Pana, modlić się przed Nim oraz zanosić Komunię Świętą chorym i tym, którzy nie mogą uczestniczyć w liturgii.

Tak więc słowa apostoła Pawła nie stoją w sprzeczności z nauką katolicką. Przeciwnie, przypominają nam, że Bóg nie może zostać zamknięty w ludzkich budowlach, lecz z powodu swojej nieskończonej miłości sam wybrał, aby pozostać wśród nas w Najświętszej Eucharystii.

Jak obiecał sam Pan:

«A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28,20).