W Liście świętego Jakuba Apostoła powiedziano:

«Kto zachowuje całe Prawo, a uchybi w jednym, staje się winnym wszystkiego» (Jk 2,10).

Czasami te słowa rozumie się tak, jakby wszystkie grzechy były jednakowo ciężkie. Jednak Pismo Święte i nauczanie Kościoła mówią o czym innym.

Apostoł Jakub przypomina, że nie można wybierać, które Boże przykazania zachowywać, a których nie. Złamanie któregokolwiek przykazania oznacza nieposłuszeństwo wobec Boga i domaga się pokuty.

Jednocześnie sama Biblia pokazuje, że istnieją grzechy o różnej ciężkości. Jezus mówił o «większym grzechu» (J 19,11), a święty apostoł Jan rozróżnia grzech, który prowadzi do śmierci, i grzech, który nie prowadzi do śmierci (1 J 5,16–17). Właśnie na tym opiera się katolickie nauczanie o grzechu śmiertelnym i powszednim (lekkim).

Grzech powszedni osłabia nasze relacje z Bogiem, ale nie niszczy ich całkowicie. Grzech śmiertelny to świadome i dobrowolne popełnienie ciężkiego zła, które zrywa komunię człowieka z Bogiem. Aby grzech był śmiertelny, konieczne są trzy warunki: ciężki czyn, pełne zrozumienie jego grzeszności i wolna zgoda człowieka na jego popełnienie.

Pan zawsze jest gotowy przebaczyć szczerze żałującemu człowiekowi. Właśnie dlatego Kościół zachęca do regularnego przystępowania do sakramentu pokuty, przez który Chrystus uzdrawia nasze dusze i przywraca nas do pełnej komunii z Nim.

Wszystkie grzechy wyrządzają człowiekowi krzywdę, dlatego z każdym z nich trzeba walczyć. Ale rozróżniając ciężar grzechów, Kościół nie chce nikogo potępiać. Przeciwnie, pomaga wiernym lepiej rozumieć swoją odpowiedzialność przed Bogiem i z ufnością zwracać się do Jego nieskończonego miłosierdzia.

Jak mówi apostoł Jan:

«Jeśli wyznajemy grzechy nasze, to On, będąc wierny i sprawiedliwy, przebaczy nam grzechy nasze i oczyści nas od wszelkiej nieprawości» (1 J 1:9).