Czasami można usłyszeć opinię, że zwracanie się do Najświętszej Maryi Panny jest sprzeczne z Pismem Świętym. Jednak Kościół katolicki od pierwszych wieków wyznaje szczególny kult Matki Bożej, oparty na Piśmie Świętym i Tradycji Kościoła.

Maryja nazywana jest Bogurodzicą (Matką Bożą), ponieważ urodziła Jezusa Chrystusa – prawdziwego Boga i prawdziwego Człowieka. Nie oznacza to, że Maryja jest ponad Bogiem lub istniała przed Nim. Przeciwnie, jest Ona pokorną służebnicą Pańską, wybraną przez Boga do wielkiej misji wcielenia Jego Syna.

Pismo Święte ukazuje szczególne miejsce Maryi w historii zbawienia. Podczas Zwiastowania z ufnością przyjmuje Ona wolę Bożą, odpowiadając:

«Niech mi się stanie według twego słowa» (Łk 1,38).

Dzięki tej dobrowolnej zgodzie rozpoczyna się realizacja Bożego planu zbawienia świata przez Jezusa Chrystusa.

Kościół katolicki nazywa również Najświętszą Maryję Pannę naszą Niebieską Matką. U stóp Krzyża Pan Jezus powierzył swoją Matkę umiłowanemu uczniowi, a wraz z nim – wszystkim swoim naśladowcom (J 19,26–27). Dlatego chrześcijanie zwracają się do Maryi z prośbą o modlitwę za nich, tak samo jak proszą o modlitwę swoich krewnych i przyjaciół.

Kult Maryi nigdy nie zastępuje adoracji Boga. Adoracja należy się wyłącznie Trójcy Świętej – Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu. Najświętszą Maryję Pannę czci się jako Matkę Zbawiciela i pierwszą uczennicę Chrystusa, która całym swoim życiem wskazuje na Niego.

Z tego samego powodu Kościół katolicki zwraca się z modlitwą także do świętych. Wierzymy, że święci żyją z Chrystusem i nadal modlą się za Kościół. Prosząc ich o wstawiennictwo, nie oddajemy im czci należnej Bogu, lecz prosimy naszych starszych braci i siostry w Chrystusie, aby wspierali nas swoją modlitwą przed Panem.

Cała cześć oddawana Najświętszej Maryi Pannie ma jeden cel – pomóc nam jeszcze lepiej poznać, pokochać i naśladować Jezusa Chrystusa. To właśnie do Niego Maryja zawsze prowadzi każdego człowieka, powtarzając słowa wypowiedziane na weselu w Kanie Galilejskiej:

„Co wam powie, to czyńcie” (J 2,5).