Historia każdej świątyni zaczyna się na długo przed pierwszym nabożeństwem. Najpierw rodzi się marzenie, potem pojawia się człowiek zdolny wcielić je w kamień. Dla katolickiej wspólnoty Krasnojarska takim człowiekiem stał się Włodzimierz Aleksandrowicz Sokołowski – utalentowany architekt, dzięki któremu na początku XX wieku wzniesiono katedrę Przemienienia Pańskiego.

Włodzimierz Aleksandrowicz urodził się w maju 1874 roku w guberni witebskiej w polskiej katolickiej rodzinie. Wcześnie osierocony, wychowywał się w zakładzie wychowawczym dla dzieci, które straciły rodziców. Mimo trudnego dzieciństwa Sokołowski zdołał zdobyć doskonałe wykształcenie, wstępując w 1895 roku do Instytutu Inżynierów Cywilnych cesarza Mikołaja I – jednej z najlepszych uczelni architektoniczno-budowlanych Imperium Rosyjskiego.

Po ukończeniu instytutu w 1901 roku młody architekt został skierowany do Krasnojarska, gdzie wkrótce rozpoczęła się jego wieloletnia i owocna działalność. Od 1906 do 1916 roku pełnił funkcję architekta gubernialnego i w dużej mierze ukształtował architektoniczny wizerunek miasta oraz całej guberni jenisejskiej.

Dla katolików Krasnojarska imię Włodzimierza Aleksandrowicza ma szczególne znaczenie. 20 lipca 1908 roku odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego pod katolicką katedrę Przemienienia Pańskiego, której budowę powierzono właśnie Włodzimierzowi Sokołowskiemu. Będąc katolikiem, nie tylko wykonał zadanie zawodowe – stworzył świątynię, która stała się duchowym domem dla wielu pokoleń wiernych. Katedra zjednoczyła katolików różnych narodowości i stała się widzialnym symbolem obecności Kościoła katolickiego na ziemi krasnojarskiej.

Jednak dziedzictwo Sokołowskiego jest znacznie szersze niż jeden budynek. W ciągu lat swojej działalności zaprojektował i zbudował ponad sto budynków oraz ponad sto mostów i przepraw na trakcie syberyjskim. Wiele jego prac do dziś uznawanych jest za zabytki architektury. Wśród nich znajdują się budynek poczty głównej w Krasnojarsku, Dom Zgromadzenia Publicznego (obecnie Dom Oficerów), Dom Handlowy Libmana, Dom firmy futrzarskiej «Bracia Revillon», Dom kupca Gadałowa, budynki placówek oświatowych, a także przebudowa soboru Spasskiego w Minusińsku i soboru Świętej Trójcy w Kańsku. Jego projekty odznaczały się wysokim profesjonalizmem, dbałością o detale i poszanowaniem tradycji architektonicznych.

Po rewolucji Władimir Aleksandrowicz nadal służył swojej sprawie. Pracował w instytucjach państwowych, wykładał budownictwo i architekturę przyszłym inżynierom, a od 1937 roku należał do Związku Architektów Radzieckich. W ostatnich latach swojej działalności zawodowej kierował Krasnojarskim Krajowym Wydziałem ds. Architektury, nadal wnosząc wkład w rozwój regionu.

Dziś imię Władimira Aleksandrowicza Sokołowskiego zajmuje godne miejsce w historii Krasnojarska. Jednak dla wspólnoty katolickiej jego dziedzictwo ma szczególną wartość. Zbudowany przez niego sobór Przemienienia Pańskiego stał się nie tylko wybitnym zabytkiem architektury, ale i symbolem żywej wiary, która przetrwała dziesięciolecia prób. Poprzez tę świątynię architekt jakby pozostawił potomnym swoje najważniejsze dzieło – miejsce, w którym od ponad wieku rozbrzmiewa modlitwa, sprawowana jest Eucharystia i spotykają się pokolenia wiernych.

Pamięć o Władimirze Aleksandrowiczu Sokołowskim przypomina nam, że Pan powołuje ludzi do służenia Mu różnymi talentami. Jedni głoszą słowem, inni – uczynkami miłosierdzia, a niektórzy tworzą takie domy Boże, które stają się duchowym dziedzictwem dla wielu pokoleń.