Legion Maryi jest największą na świecie katolicką organizacją świeckich. Liczy półtora miliona aktywnych legionistów i około jedenastu milionów sympatyków. Podstawową strukturą organizacyjną Legionu Maryi jest prezydium. W jego skład wchodzi 14–15 członków świeckich oraz kapłan, który jest duchowym opiekunem grupy. Jest on mianowany przez biskupa. W każdej chwili Legion pozostaje do dyspozycji tego biskupa.

Każde prezydium zbiera się co tydzień. Na tych spotkaniach uczestnicy prezydium odmawiają modlitwy, składają sprawozdania z wykonanej pracy, omawiają potrzeby życiowe swojego regionu, a także problemy swojego wzrostu duchowego i otrzymują apostolskie zadanie na następny tydzień.

Charakter zadania zmienia się w zależności od potrzeb każdego regionu. Na przykład prezydium w Kenii prowadzi zajęcia z nauczania religii dla pogan. Prezydium w Indiach prowadzi kursy czytania i pisania dla analfabetów. Członkowie prezydium w Chicago codziennie udają się do schronisk dla alkoholików i narkomanów, rozmawiają z nimi o Bogu i przekonują tych ludzi o trudnych losach, aby zwrócili się do ośrodków, w których mogą otrzymać pomoc. Członkowie prezydium w Londynie odwiedzają byłych katolików i prowadzą ich dzieci na niedzielne msze. Troska o chorych, starszych i potrzebujących, a także miłosierne odwiedziny szpitali, więzień itp. wchodzą w działalność wielu prezydiów.

W różnych częściach świata liczne prezydia zajmują się projektami pod nazwą „Prawdziwe oddanie narodowi”. Legion Maryi nieustannie przypomina swoim członkom, że prawdziwa religijność koniecznie zakłada również wysoką postawę obywatelską. W praktyce oznacza to, że legioniści dobrowolnie udzielają realnej pomocy państwu i swoim współobywatelom oraz zachęcają do tego innych. Jako przykłady takiej pomocy można wymienić: pilnowanie gospodarstwa, podczas gdy jego właściciel przebywa w szpitalu; organizowanie kas oszczędnościowych wśród mniej zamożnych ludzi; budowę mieszkań dla bezdomnych; kopanie studni lub doprowadzanie wody do domów chorych i starszych; tworzenie schronisk dla trędowatych.

Bez wątpienia taką pracę mogliby wykonywać opłacani pracownicy etatowi, ale Legion traktuje szerzenie dobrowolnej pomocy jako działanie żywotnie ważne dla urzeczywistnienia idei prawdziwego patriotyzmu i dba o to, aby pomoc ta była udzielana wyłącznie z miłosierdzia.

„Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” – powiedział Chrystus.

Praktycznie nie ma rodzaju działalności, w której Legion by nie uczestniczył, i to z sukcesem. Jedyną rzeczą, której Legion nie podejmuje, jest bezpośrednia pomoc pieniężna lub materialna dla ludzi. W praktycznym przewodniku Legionu wyjaśniono przyczyny takiej polityki.

Powyższe nie powinno nasuwać czytelnikowi myśli, że głównym celem Legionu jest dobrowolne wykonanie określonej liczby dobrych uczynków. Głównym celem Legionu nie jest również dostarczanie swoim sympatykom starannie opracowanego systemu metod osiągania sukcesu w ich doświadczeniu budowania prawego życia. Ta praca jest podejmowana przez Legion po to, aby zapewnić zgodność proponowanej legionistom drogi prawości, zorientowanej na apostolską, bezinteresowną służbę ludziom, podobną do tej, którą obserwujemy w praktycznej działalności Chrystusa w Ewangelii. I rzeczywiście, Legion jest niczym innym jak przejawem podstawowych cech chrześcijaństwa w praktyce. Papież Jan powiedział o tym tak: „Legion Maryi przedstawia prawdziwe oblicze Kościoła katolickiego”.

Cechą definiującą Legionu jest potwierdzenie przez niego nadrzędnej roli Błogosławionej Dziewicy Maryi. Ona jest prawdziwie głównym przewodnikiem Legionu. Legioniści szukają sposobów ustanowienia duchowej zależności od Niej. Przypomina im się Boży zamysł wobec Niej. W szczególności starają się naśladować Jej miłosierdzie, odwagę, Jej pokorę, Jej wielką wiarę.

Legion Maryi został założony przez świeckiego Franka Duffa w Dublinie, w Irlandii, 7 września 1921 roku. Kilka lat później jego filie powstały w Szkocji i Anglii. W 1937 roku rozprzestrzenił się do Indii, a jakiś czas później powstał w Afryce, Australii, Chinach. I wkrótce jego filie utworzyły się w każdym kraju. Utworzenie Legionu było cudowną pomocą dla biskupów i kapłanów w ich trosce o dusze. Prosta struktura i zdyscyplinowanie stały się akceptowalne dla wykształconych i niepiśmiennych, dla krajów rozwiniętych i rozwijających się, dla ludzi młodych i dojrzałych.

Być może jednym z najbardziej wyrazistych przykładów działalności Legionu Maryi jest to, jak wspaniale działa on w placówkach dla osób starszych i niepełnosprawnych. Legion nie tylko może pomagać tym ludziom, legioniści nie tylko ich odwiedzają. W placówkach tych założono specjalne prezydia, osoby starsze i niepełnosprawne same stają się aktywnymi członkami i sympatykami Legionu. I nie dziwi, że ta nowa rola daje im nowe siły i nowe zainteresowanie życiem. Daje możliwość realizacji potencjalnych dążeń i zdolności do czynienia dobra, pomimo ich sędziwego wieku.

... LEGION MARYI (dokończenie)

Pewnego razu odwiedziłem jedno z prezydiów w Dublinie. Było to w szpitalu dla nieuleczalnie chorych. Wszyscy członkowie prezydium, z wyjątkiem jednej osoby, mieli poważny stopień niepełnosprawności i wszyscy poruszali się na wózkach inwalidzkich. Cudownie było widzieć, jak realizowali swoją działalność polegającą na wykonywaniu zadań Legionu – odwiedzali innych chorych, przykutych do łóżka, czytali książki dla niewidomych, pisali listy dla tych, którzy nie mieli już sił w rękach. A przede wszystkim cudownie było widzieć rozwój wśród nich pięknego ducha Miłości, Skromności i Służby. Ponadto było oczywiste, że dzięki swojej pracy w Legionie znacznie umocnili się w modlitwie. I oczywiście zyskali więcej pokory wobec swoich cierpień i swojej niemocy, ponieważ zrozumieli, że przez ich cierpiące ciała ukrzyżowany Chrystus kontynuuje swoją odkupieńczą misję.

Naturalnie najwięcej prezydiów Legionu jest zakładanych dla młodzieży. Obecnie na całym świecie istnieje wiele prezydiów dla chłopców i dziewcząt do 18 roku życia. Są one jednak młodzieżowe tylko z nazwy i ze względu na wiek uczestników. Pod względem wysokich walorów, stosunku do pracy, heroizmu i prawdziwej prawości prawdopodobnie w niczym nie ustępują prezydiom zrzeszającym dorosłych. I rzeczywiście, niektóre z tych grup młodzieżowych odznaczają się taką prawością i skutecznością działań, że mogłyby służyć za wzór dla legionistów w starszym wieku.

Jednym z najbardziej znanych nazwisk w Legionie Maryi jest nazwisko Edel Quinn. Urodziła się w Cork w Irlandii w 1907 roku. W wieku dziewiętnastu lat wstąpiła do Legionu i osiągnęła wysoki stopień prawości. Mimo bardzo słabego zdrowia dobrowolnie udała się do pracy jako wysłanniczka Legionu do Afryki. Spędziła tam ostatnie siedem lat swojego życia, umierając w Nairobi w 1944 roku. Jej prawość była tak wielka, że do Rzymu przedstawiono dokumenty potwierdzające możliwość jej kanonizacji i jest nadzieja, że zostanie ogłoszona świętą Kościoła.

W krajach misyjnych, a zwłaszcza tam, gdzie brakuje kapłanów, Legion Maryi udowodnił swoją szczególną wartość dla Kościoła. Dzięki legionistom kapłan zyskał możliwość pomnożenia swoich wysiłków i rozszerzenia wpływu duszpasterskiego nie tylko w obrębie swojego rejonu, diecezji czy parafii. Żadna gleba nie była całkowicie jałowa, żadna trudność nie była zbyt wielka, żaden klimat nie był zbyt surowy, żadne góry nie były niedostępnie wysokie, żadne zadanie nie było absolutnie nierozwiązywalne dla tych niestrudzonych apostołów Legionu Maryi.

Świętej pamięci Papież Paweł VI skierował specjalne przesłanie z wyrazami uznania i wsparcia dla Franka Duffa i Legionu Maryi. W związku z tym kardynał Cicognani w imieniu Papieża napisał: „Takie przesłanie Ojca Świętego jest w pełni zasłużone przez pobożność, liczne cele i mnóstwo dobrych uczynków, które są mądrze czynione i szerzone dla wielkiego dobra posługi katolickiej, będąc środkiem zadziwiającej siły w tworzeniu i szerzeniu Królestwa Bożego”.